Doorgaan

Het is altijd weer de kunst om door te gaan
Soms zit het tegen in het leven
En dan, dan zijn er altijd dingen, kleine lichtpuntjes, die het leven toch weer de moeite waard maken. Wat zijn die dingen dan? 

Dat lichtpuntje. Die lichtpuntjes. Soms is het een foto van iemand die je ziet op Facebook, waar je blij van wordt. Of een gedachte aan lekker fietsen in de buitenlucht, weer het groen te zien. Een doel stellen. Bijvoorbeeld 'ik wil afvallen'. Het stellen van doelen is zeker een methode om vooruit te gaan.

Niet piekeren of peinzen of denken aan wat je niet hebt.

Dankbaar zijn voor al het moois dat je omringt.
Affirmatie: "Ik ben dankbaar voor al het moois dat mij omringt".
"Vandaag trek ik het geluk naar me toe".  

 

Dankbaarheid

's Ochtends een bakje koffie, ja, dat is genieten. Zoiets kleins, maar zo lekker. Ze zeggen wel eens, het zijn de kleine dingen die het doen. Ik zeg hardop: "Ik ben dankvoor voor deze koffie".
En ik voel hoe het me gelukkig maakt om dankbaar te zijn. En ook dat een gelukzalig gevoel door zoiets simpels kan ontstaan.

Iedereen is anders

Iedereen heeft zo zijn eigen ideeen over hoe hij/zij wil leven. Wat hij hem/haar past en wat goed voor hem/haar is.

Ik probeer mensen vaak van mijn ideeen te overtuigen. Dat je op een bepaalde manier zou moeten eten, omdat dat goed is. Maar ik denk dat niemand de wijsheid in pacht heeft. Dus wat voor mij goed voelt, hoeft voor een ander helemaal niet goed te voelen. Zo ben ik bijvoorbeeld gek op roomboter, maar mijn moeder gruwelt ervan. Gisteren zat ik met een vriendin te praten en vertelde haar over hoe ik tegenover voeding sta. Wat volgens mij de juiste manier van eten is. Ik vertelde haar dat ik denk dat rauwe melk een goede voedingsbron is. Nu is het wel zo dat ik daar de volgende week anders over kan denken hoor. 

 Ik kan niet ontkennen dat ik soms de drang voel om mijn ideeën over voeding ook over te brengen op een ander, omdat ik dan hoop dat die mensen ook zo gaan eten. Als ik merk dat iemand zich rot voelt, probeer ik toch te gaan bedenken hoe ze zich beter kunnen gaan voelen. Toen mijn moeder zoveel last van haar maag had en zich liet onderzoeken, dacht ik 'ja maar je eet ook zoveel aardappels, en brood', dat is helemaal niet goed. Ik zei een keer tegen haar dat aardappels nachtschades zijn en dat ze die beter kon laten staan. Nou, dat viel niet bepaald in goede aarde. Waar bemoeide ik mij mee. Zij bepaalt natuurlijk zelf wel wat ze eet. En zo is dat met iedereen ,mensen bepalen dat zelf wel. Waarom steek ik toch zoveel energie in mensen proberen te overtuigen van een bepaalde manier van leven? Dit levert weinig op. Iedereen heeft zijn eigen manier van leven. En dat is goed. Dat moet ik respecteren. Ik wil geen tijd meer steken in het (bijna) proberen op te dringen (nou ja, nu overdrijf ik, maar het begint er wel op te lijken) van mijn voedingsideeen aan anderen. Wat is dat zonde van de energie. Waaron zou ik mezelf dit aandoen? Waarom richt ik me niet op iets heel anders?

 Volgens een vriendin van mij, is dit mijn houvast in het leven. Mij steeds daarop richten. Want als ik dat niet doe, wat dan?  

Oliebol

Gisteravond kwam ik terug uit de stad. Ik had met iemand zitten praten in de bieb en daarna was ik met de fiets teruggefietst. Bij mijn flat aangekomen zie ik een onderbuurman van mij ook net aankomen, op zijn fiets. Ik groette hem vriendelijk en hij mij. Eenmaal in het halletje van de flat aangekomen stapten we samen de lift in. Hij vertelde dat hij regelmatig bowlt en zei dat hij mij wel een keer op sleeptouw zal nemen. En bij de bowling hebben ze ook altijd oliebollen, zei hij. Ik antwoordde, dat als ik daar aan zou beginnen, ik de kilo's er nooit af zou krijgen. "Nou, eentje kan toch wel". Terwijl hij dat zei stond hij wijdbeens in de liftopening. Hij vond mij altijd zo enthousiast reageren op zijn bowling verhalen, vandaar dat hij mij wel een keer mee wil nemen. Ik zei niet meteen dat ik daar geen zin in heb, maar eenmaal in mijn eigen appartement dacht ik dat wel. Als hij er weer over begint zeg ik wel gewoon dat ik het heel aardig vind dat hij het vraagt, maar dat ik toch liever niet meega. Ik ken hem verder ook helemaal niet. En hij is nou niet bepaald aantrekkelijk. Een beetje een oliebol, hihi.

De sportschool

Jaja, ik ben weer begonnen  op de sportschool! Ik moet zeggen, het valt me niet mee. Ik fitness m.b.v. apparaten. De eerste keer, twee weken geleden, had ik een afspraak met de fitnessinstructeur. Negen uur 's morgens. Later op de ochtend kon niet. Ik was die ochtend gelijk te laat, lekkere binnenkomer. Gelukkig wilde hij me nog wel helpen, dus ik kreeg een keurig fitnessschema met daarop de oefeningen die ik behoor te doen met het doel: afvallen en beter in mijn vel komen te zitten. Vol goede moed begon ik met 15 minuten op de crosstrainer. Dat ging me wel goed af. Tussendoor kreeg ik nog wat hulp. De fitnessinstructeur gaf bijvoorbeeld aan hoe ver ik mijn armen naar achter moest doen op

 Halverwege moest de fitnessinstructeur verder met andere dingen, want, ik was immers te laat gekomen, dus ik kon nu een half uur fitnessen zonder begeleiding. Ik werkte braaf mijn lijstje af terwijl ik mensen om mij heen intensief zag zwoegen om in shape te komen. Na de loopband zat mijn uurtje fitnessen erop. Misschien zijn groepslessen toch meer wat voor mij.